BIRDY vs. BON IVERIt’s not a review. It’s a battle. Al langer loop ik met het idee om op mijn blogje zo nu en dan een muzikale battle te laten uitvechten tussen twee artiesten. Inspiratie voor dit idee vond ik bij ‘Diamond’ Dan Karaty, Mr SYTYCD, die de gevleugelde slogan “It’s not a show. It’s a battle” bezigde in The Ultimate Dancebattle. Het idee is eenvoudig. Er zal gestreden worden op een aantal totaal onzinnige en uiterst subjectieve onderdelen, wat het wel zo leuk maakt voor mijzelf en voor de lezer. Nadat ik als een ware thuisfluiter mijn oordeel heb geveld, ben ik vanzelfsprekend erg nieuwsgierig naar jullie mening. Hiervoor heb ik eindelijk maar eens de comments open geslingerd. Dus spammers aller landen verenigt u en laat uw ongezoute mening achter op mijn bescheiden blogje! De prachtige cover van Skinny Love (origineel van folkgod Bon Iver) door het Britse meiske Birdy biedt mij de ideale gelegenheid dit idee nu dan eindelijk eens in de praktijk te brengen. David versus Goliath, zul je denken? We zullen het zien. Lets get ready to rumble! In 2007 kwam de nog vrijwel onbekende Justin Vernon onder de wat uitspraak betreft veel besproken artiestennaam Bon Iver met het sublieme debuutalbum For Emma, Forever Ago. De plaat stond hoog in de best-of-lijstjes van dat jaar. Skinny Love was de eerste single van het album en werd al snel een van de publieksfavorieten: Bon Iver - Skinny Love Zo’n vier jaar later is Bon Iver een gevestigde naam en is daar ineens Jasmine Van den Bogaerde, ofwel de fladderende Birdy. Een zangeres van slechts vijftien lentes jong, die met frêle vingertjes haar pianotoetsen beroert terwijl ze haar gevoelige versie van folk-anthem Skinny Love ten gehore brengt. Wat een lef! Een Brits zuchtmeisje, ik wist niet dat ze bestonden. En ze schijnt zelfs een compleet album met zulks moois vol gezucht te hebben. Birdy - Skinny Love Rest slechts de vraag: welke uitvoering is nu beter? De kristalheldere uitvoering van Birdy is prachtig. Elk noot is raak. De opname is clean, misschien wel te. Je hoort zelfs het pianokrukje kraken als reactie op haar vingers die een minimale kracht uitoefenen op de zwart-witte toetsten.  De uitvoering van Bon Iver is juist het tegenovergestelde. Het nummer klinkt minder geproduceerd en de stem van Vernon is van nature wat gruiziger. Bovendien gebruikt hij niet de zuivere piano maar, zo stel ik me dat voor, een ‘vies akoestisch gitaartje’. Het klinkt alsof Skinny Love is opgenomen met een taperecorder in een boerenschuur ergens op het Amerikaanse platteland. Als er dan ook nog door een stel gore kolenschoppen meegeklapt gaat worden is een oordeel snel geveld.   De originele versie is echter, is intenser. We zijn namelijk dol op authenticiteit. Dat ‘echte’ gevoel van Bon Iver is niet te overtreffen, wat niet wil zeggen dat Birdy’s Britse versie nu de prullenbak in kan. Reikhalzend kijken we nog steeds uit naar haar titelloze debuut dat over een paar dagen het levenslicht zal zien. De eerste battle op mijn blog wordt dus gewonnen door Bon Iver. Op punten, dat dan weer wel.
Pop-upView Separately

BIRDY vs. BON IVER
It’s not a review. It’s a battle.

Al langer loop ik met het idee om op mijn blogje zo nu en dan een muzikale battle te laten uitvechten tussen twee artiesten. Inspiratie voor dit idee vond ik bij ‘Diamond’ Dan Karaty, Mr SYTYCD, die de gevleugelde slogan “It’s not a show. It’s a battle” bezigde in The Ultimate Dancebattle.

Het idee is eenvoudig. Er zal gestreden worden op een aantal totaal onzinnige en uiterst subjectieve onderdelen, wat het wel zo leuk maakt voor mijzelf en voor de lezer. Nadat ik als een ware thuisfluiter mijn oordeel heb geveld, ben ik vanzelfsprekend erg nieuwsgierig naar jullie mening. Hiervoor heb ik eindelijk maar eens de comments open geslingerd. Dus spammers aller landen verenigt u en laat uw ongezoute mening achter op mijn bescheiden blogje!

De prachtige cover van Skinny Love (origineel van folkgod Bon Iver) door het Britse meiske Birdy biedt mij de ideale gelegenheid dit idee nu dan eindelijk eens in de praktijk te brengen. David versus Goliath, zul je denken? We zullen het zien. Lets get ready to rumble!

In 2007 kwam de nog vrijwel onbekende Justin Vernon onder de wat uitspraak betreft veel besproken artiestennaam Bon Iver met het sublieme debuutalbum For Emma, Forever Ago. De plaat stond hoog in de best-of-lijstjes van dat jaar. Skinny Love was de eerste single van het album en werd al snel een van de publieksfavorieten:

Bon Iver - Skinny Love

Zo’n vier jaar later is Bon Iver een gevestigde naam en is daar ineens Jasmine Van den Bogaerde, ofwel de fladderende Birdy. Een zangeres van slechts vijftien lentes jong, die met frêle vingertjes haar pianotoetsen beroert terwijl ze haar gevoelige versie van folk-anthem Skinny Love ten gehore brengt. Wat een lef! Een Brits zuchtmeisje, ik wist niet dat ze bestonden. En ze schijnt zelfs een compleet album met zulks moois vol gezucht te hebben.

Birdy - Skinny Love

Rest slechts de vraag: welke uitvoering is nu beter? De kristalheldere uitvoering van Birdy is prachtig. Elk noot is raak. De opname is clean, misschien wel te. Je hoort zelfs het pianokrukje kraken als reactie op haar vingers die een minimale kracht uitoefenen op de zwart-witte toetsten. 

De uitvoering van Bon Iver is juist het tegenovergestelde. Het nummer klinkt minder geproduceerd en de stem van Vernon is van nature wat gruiziger. Bovendien gebruikt hij niet de zuivere piano maar, zo stel ik me dat voor, een ‘vies akoestisch gitaartje’. Het klinkt alsof Skinny Love is opgenomen met een taperecorder in een boerenschuur ergens op het Amerikaanse platteland. Als er dan ook nog door een stel gore kolenschoppen meegeklapt gaat worden is een oordeel snel geveld.  

De originele versie is echter, is intenser. We zijn namelijk dol op authenticiteit. Dat ‘echte’ gevoel van Bon Iver is niet te overtreffen, wat niet wil zeggen dat Birdy’s Britse versie nu de prullenbak in kan. Reikhalzend kijken we nog steeds uit naar haar titelloze debuut dat over een paar dagen het levenslicht zal zien. De eerste battle op mijn blog wordt dus gewonnen door Bon Iver. Op punten, dat dan weer wel.

‘HELLO ALONE’

Hobo, het debuut van Charlie Winston, werd een aantal jaar geleden door een twist of fate mijn ultieme zomeralbum. De radio in onze Franse huurauto had namelijk geen ingangetje voor onze goedgevulde iPod en we waren (voor het eerst) zo ontzettend twee-punt-nul dat we geen enkel fysiek album hadden ingepakt. Stel je voor zeg! De gedachte alleen al…

Hobo stond op dat moment hoog in de FNAC top tien en de sympathieke kop van Mr. Winston deed ons besluiten het nogthans onbekende album te kopen. Gretig slurpte onze autoradio het zilveren schijfje naar binnen om het vervolgens drie weken lang niet meer prijs te geven. Hobo bleek een gevarieerd album dat sindsdien tot mijn favorieten behoort en dat van voor tot achter kan worden mee geblèrd. Het opzwepende Like A Hobo en In Your Hands maar vooral het tranentrekkende Boxes en Calling Me zijn nummers die mij altijd bij zullen blijven. Zo mooi!

En nu komt daar dus het dikwijls gevreesde tweede album aan. Vanaf 21 november zal Running Still te verkrijgen zijn. Via de site van Mr. Winston kunnen we alvast kennismaken met eerste single Hello Alone, die veel goeds doet beloven. Hopelijk doet Charlie Winston dit jaar wel ons landje aan voor een aantal concerten. Dan sta ik in ieder geval op de eerste rij.

TIEN KEER TEN Zevenentwintig augustus jongsleden was het precies twintig jaar geleden dat de toen onbekende band Pearl Jam uit Seattle met haar debuut Ten kwam, een album met elf tracks met teksten die grote maatschappelijke problemen aankaarten. Niemand kon op dat moment vermoeden wat de betekenis van deze band en dit album zou worden. Samen met andere acts uit Seattle zoals Alice In Chains, Soundgarden en vooral Nirvana maakte zij van grunge een van de grootste genres van dat moment. Gisteren was de wereldwijde bioscooppremière van PJ20, een full-length documentaire over het twintigjarige bestaan van een band die tot op heden, ondanks haar hectische geschiedenis, wat betreft samenstelling relatief stabiel is gebleken. Op de positie van de drummer na, kent Pearl Jam sinds het uitbrengen van Ten al dezelfde muzikanten. In die tijd brengt de band negen studio-albums uit plus een schier ontelbare hoeveelheid aan live- en compilatiealbums. Vandaag is tenslotte via een interview met Rolling Stone Magazine het heuglijke nieuws bekend gemaakt dat de band inmiddels al een flink eind gevorderd is met de opnamen van hun tiende studio-album, dat als alles meezit in het begin van volgend jaar haar voltooiing moet beleven. Via de site van PJ20 is reeds het nieuwe nummer ‘Olé’ als gratis download te vinden. Kortom, redenen te over om Pearl Jam in het algemeen en het album Ten in het bijzonder, eens flink in het zonnetje te zetten. Bij deze daarom Tien Keer Ten, gebaseerd op een goed idee van Studio Brussel, met een wat haastige uitwerking. Een tiental interessante ‘wist-u-datjes’ over de verschillende nummers die op één van de meest verkochte rockalbums ooit te vinden zijn. Once “Ooh, once upon a time I could control myself, yeah…Once upon a time I could lose myself, yeah, yeah, yeah…” Het ‘openingsnummer’ van Ten is oorspronkelijk het tweede nummer van een instrumentale demo die gitarist Stone Gossard opneemt met als doel een goede leadzanger te vinden. Deze demo telt drie tracks en krijgt later van Eddie Vedder de naam Mamason Triology mee. In Alive ontdekt een jongen dat zijn vader eigenlijk zijn stiefvader is, in Once draait deze jongen door en vermoordt hij een aantal mensen en in Footsteps (dat niet op Ten staat, maar terug te vinden is op de single-release van Jeremy) wordt de jongen voor zijn daden veroordeeld en ter dood gebracht. Even Flow “Even flow, thoughts arrive like butterflies. Oh, he don’t know, so he chases them away” Someday yet, he’ll begin his life again. Life again, life again.” Na Alive de tweede single die Pearl Jam van het album Ten uitbrengt. Volgens pearljam.com is Even Flow het nummer dat het vaakst door de band live ten gehore is gebracht. Tevens blijkt het het favoriete nummer van drummer Matt Cameron, volgens een interview dat hij heeft met muziekblog The Line Of Best Fit. Alive “While you were sittin’ home alone at age thirtheen, You’re real daddy was dying. Sorry you didn’t see him, but I’m glad we talked.” Tijdens het Roskilde festival in 2000 worden tijdens het optreden van Pearl Jam negen mensen, waaronder een Nederlander, dood gedrukt door de enthousiaste massa. De band besluit naar aanleiding van dit drama, dat het niet gepast is Alive tijdens hun wereldtour van dat jaar nog te spelen. Tijdens het laatste optreden van die tour in thuisstad Seattle, passeert Alive pas weer de revue. Ter ere van de negen omgekomen fans schrijft Pearl Jam de tracks Arc, die slechts bestaat uit negen hartverscheurende kreten van Vedder, en Love Boat Captain. Beide nummers zijn terug te vinden op het album Riot Act uit 2002. Why Go “She scratches a letter, into a wall made of stone. Maybe, someday another child, won’t feel so alone as she does.”In een interview met KLOL Radio Houston zou Eddie Vedder in 1991 gezegd hebben dat Why Go over een meisje gaat dat onterecht twee jaar opgenomen wordt in een ziekenhuis, omdat ze betrapt is op het roken van marihuana en dus wel een ‘probleemgevalletje’ zou zijn. Het blijft een beetje een vaag verhaal, maar feit is dat Pearl Jam Why Go in het albumhoesje opdraagt aan ene Heather. Black “I know someday you’ll have a beautiful life, I know you’ll be a star,In somebody else’s sky, but why, why, whyCan’t it be, can’t it be mine.”  Na het succes van Jeremy wilde de platenmaatschappij Black als nieuwe single uitbrengen. Vedder weigert dit, omdat hij bang is dat het gevoelige nummer in kracht zou inboeten wanneer er een videoclip bij gemaakt zou moeten worden (iets wat hij sowieso verschrikkelijk vindt om te doen). In plaats van Black valt de keus op Oceans, een single die lang niet zo succesvol blijkt als Jeremy. Desalniettemin is Oceans het favoriete nummer van gitarist Stone Gossard volgens het eerdergenoemde interview met The Line Of Best Fit. Jeremy “Daddy didn’t give attention, ohh, To the fact that mommy didn’t care.”   Jeremy is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Jeremy Delle, een zestienjarige leerling aan Richardson High School, Texas, die op acht januari 1991 voor de ogen van zijn klasgenoten zelfmoord pleegt. Ironisch genoeg schiet de zestienjarige Barry Loukaitis zo’n vijf jaar later twee medeleerlingen en een leraar dood in de klas. Hij verklaart na zijn arrestatie dat hij met zijn daad de videoclip van Jeremy wilde kopiëren. Oceans “You don’t have to stray,Two oceans away,Waves roll in my thoughts,Hold tight the ring…” Tim Palmer, de mixer van de band, speelt tijdens Oceans op een ‘pepermolen’ en een brandblusser. Hij verklaart in een interview met Guitar World in 2002 dat de keuze voor deze vreemde instrumenten uit pure noodzaak is ontstaan. Er was simpelweg geen muziekwinkel in de buurt. Op zo’n 30 seconden zouden de pepermolen en de brandblusser te horen moeten zijn, maar het valt nauwelijks op. Porch “Hear my name, take a good look,This could be the day.” Tijdens het spelen van (een zeer uitgebreide versie van) Porch op Pinkpop in 1992 maakt Eddie Vedder zijn legendarische ‘stagedive’ vanaf de camera-kraan. Release “Oh, dear dad, can you see me now,I am myself, like you somehow.” Release is een sfeervol nummer met een totaal onverstaanbare tekst, zoals alleen Eddie Vedder die kan zingen. Het verhaal gaat dat het een soort freestyle is van Vedder over een jam van de rest van de band, die ter plekke is opgenomen. Master/Slave Master/Slave is een gesplitste ghosttrack op Ten. Aan het begin van het album wordt het intro gespeeld dat vervolgens vloeiend overgaat in Once. De rest van het nummer volgt als verborgen track zo’n vijf minuten na het einde van Release, het ‘laatste’ nummer op Ten. Master/Slave staat in zijn geheel als bonustrack op de Japanse uitgave van Ten en is inmiddels ook in Spotify te beluisteren.  
Pop-upView Separately

TIEN KEER TEN

Zevenentwintig augustus jongsleden was het precies twintig jaar geleden dat de toen onbekende band Pearl Jam uit Seattle met haar debuut Ten kwam, een album met elf tracks met teksten die grote maatschappelijke problemen aankaarten. Niemand kon op dat moment vermoeden wat de betekenis van deze band en dit album zou worden. Samen met andere acts uit Seattle zoals Alice In Chains, Soundgarden en vooral Nirvana maakte zij van grunge een van de grootste genres van dat moment.

Read More

Lowlands Voorpret - AKS
Zaterdag - Xray - 15:55 uur

Dat onze zuiderburen aardig bedreven zijn in het maken van indierock, weten we inmiddels al een tijdje. Bands zoals dEUS, Zita Swoon en meer recentelijk Balthazar en Black Box Revelation hebben al menig podium in Nederland aan flarden gespeeld.

Ook op het gebied van elektronisch geweld zitten de Belgen echter niet stil. Neem AKS, oftwel Addicted Kru Sound. Deze vier jonge honden uit Leuven kun je het beste omschrijven als de Vlaamse dubstep variant van The Prodigy. In tegenstelling tot veel van de andere dubstep-acts op Lowlands, brengt AKS haar muziek in bandvorm ten tonele. Die gasten staan met toetsen, saxofoon, gitaar en ene hele berg elektronica op het podium.

De verrassing zit hem echter in nog iets anders. Je ziet die verrassing in bovenstaande video al voorbij rennen rond 3:04. Het is namelijk niemand anders dan de lieflijke Selah Sue, die haar vrienden van AKS vocaal ondersteunt. Ook Lowlands belooft op de website dat de kleine Selah haar gezichtje zal laten zien in de Xray. De enige zorg is of ze nog maar een stem overhoudt voor haar eigen optreden in de Alpha later die dag: